Alle Doopsgezinde gemeenten zijn autonoom. Dat is geworteld in de
strikte scheiding tussen kerk en staat voor een basisprincipe uit de
wordingsgeschiedenis der Dopersen. Deze strikte houding heeft vaak
aanleiding gegeven tot spanningen tussen de Doopsgezinden en hun
politieke en sociaalmaatschappelijke omgeving. Autonomie betekent
echter niet, dat de gemeenten zich afsluiten van het wereldlijke
leven (hoewel bekend is, dat dit in de geschiedenis der
Dopersen wel gebeurde), maar het doelt op de onafhankelijkheid van
de staat en de daarmee verbonden -religieuze- instituties.
Doopsgezinde gemeenten proberen deze onafhankelijkheid te bewaren
door de kosten voor gemeente en pastoraal werk zelf te dragen.
Dat houdt in, dat in Duitsland leden van Doopsgezinde gemeenten geen
kerkbelasting betalen, maar hun jaarlijkse bijdragen direkt aan de
gemeenten overmaken.
Autonomie van een gemeente betekent dan ook niet, dat zo'n
gemeente als een eiland in de oceaan gezien moet worden; geen
anarchie en ook geen paradijs. Echter, voor veel mensen hoopt de Doopsgezinde Gemeente Weierhof een plek te zijn om
aan te komen en om te ontmoeten.
Wanneer
u meer over de Doopsgezinden in Duitsland wilt weten, raden we u de
volgende twee publicaties aan :
"Typisch Mennonitisch; Hrg. Paul Warkentin und
Dieter Götz Lichdi" of "Mennoniten. Ansichten einer Freikirche",
beide verschenen bij de Arbeitsgemeinschaft der
Mennonitengemeinden in Deutschland resp. bij de Bund der Europäischen
Mennonitischen Brüdergemeinden". Bovendien vindt u bij
Wikipedia onder het zoekwoord Mennoniten uitvoerige
informatie.
